Voorbeelden van zorgrebellen acties

Het hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Sterker nog, de meeste rebellen acties zitten ’em juist in de kleine dingen. Zelf een pleister bestellen die niet zo vaak verschoond hoeft te worden, of een matrasje sjeffen met collega’s omdat de regels veel te omslachtig zijn. 

Wij geloven dat het helpt om te inspireren met voorbeelden. Je kunt er hier een paar beluisteren:

Lees hier het eerste rebellenverhaal van Roeline Hilverda over een paar foto's
Bij ons woont een mevrouw die al 70 jaar samen is met haar man, maar ze wonen niet meer samen. Dat gaat niet meer, want mevrouw heeft dementie. Mevrouw slaapt veel en praat maar weinig. Als meneer er is, zitten ze meestal fijn samen, hand in hand zonder een woord te zeggen. Ik vraag dan of ik foto’s van ze mag maken die ik af kan drukken en bij mevrouw neer kan zetten zodat ze er altijd naar kan kijken. Collega’s zeggen wel eens dat het niet hoort in verband met AVG enzo. Maar ik zie dat als mevrouw deze foto’s bekijkt, ze helemaal opleeft en met een verliefde blik naar haar man kijkt. Dit zijn zulke waardevolle momenten.
Lees hier het andere rebellenverhaal van Roeline Hilverda over aangepast bestek
Een van onze bewoners heeft door zijn aandoening aangepast bestek en een bord met een grote rand, zodat hij niet kan knoeien. Maar voor hem voelt het kinderachtig en hij wil dan ook het liefst met gewoon bestek eten, net als de rest. Als ik dat zie, haal ik het aangepaste bestek weg en geef hem een gewoon mes, vork en lepel. Meneer is dan helemaal blij. En ik? Ik denk: “Dan ligt er wel eens wat eten naast zijn bord. Maar ach, wat is er nou belangrijker? Een blije meneer, of wat eten naast het bord?"

Het eerste rebellenverhaal van Roeline Hilverda gaat over een paar foto’s: 

Bij ons woont een mevrouw die al 70 jaar samen is met haar man, maar ze wonen niet meer samen. Dat gaat niet meer, want mevrouw heeft dementie. Mevrouw slaapt veel en praat maar weinig. Als meneer er is, zitten ze meestal fijn samen, hand in hand zonder een woord te zeggen. Ik vraag dan of ik foto’s van ze mag maken die ik af kan drukken en bij mevrouw neer kan zetten zodat ze er altijd naar kan kijken. Collega’s zeggen wel eens dat het niet hoort in verband met AVG enzo. Maar ik zie dat als mevrouw deze foto’s bekijkt, ze helemaal opleeft en met een verliefde blik naar haar man kijkt. Dit zijn zulke waardevolle momenten.

Het tweede rebellenverhaal van Roeline Hilverda gaat over aangepast bestek: 

Een van onze bewoners heeft door zijn aandoening aangepast bestek en een bord met een grote rand, zodat hij niet kan knoeien. Maar voor hem voelt het kinderachtig en hij wil dan ook het liefst met gewoon bestek eten, net als de rest. Als ik dat zie, haal ik het aangepaste bestek weg en geef hem een gewoon mes, vork en lepel. Meneer is dan helemaal blij. En ik? Ik denk: “Dan ligt er wel eens wat eten naast zijn bord. Maar ach, wat is er nou belangrijker? Een blije meneer, of wat eten naast het bord?”

karel

Karel

Dit verhaal kregen wij van iemand die werkt als thuisondersteuner in een VPT-team in de thuiszorg: “In mijn werk geloof ik dat zorg niet alleen gaat over taken en protocollen, maar vooral over mens-zijn.”
Wij hebben een dwergteckel, Karel. Toen hij nog een pup was, vroeg een cliënt mij bij ieder zorgmoment hoe het met hem ging. Altijd. Ze leefde mee met zijn groei, zijn streken, zijn bestaan — zonder hem ooit ontmoet te hebben.
 
Op een dag liep ik met Karel door het dorp en kwam ik bijna langs haar huis. Ik dacht: wat zou ze het super leuk vinden om Karel nu eindelijk eens te ontmoeten. Dus ik belde aan. Haar reactie was onbetaalbaar. Ze straalde, lachte, aaide Karel en genoot er zichtbaar van. Ik maakte een foto van haar samen met Karel: puur geluk, gevangen in één beeld.
 
Ik deelde de foto in onze teamapp, trots op dit mooie moment . Maar dat pakte anders uit. Ik kreeg kritiek: dit had niet gemogen. Het was tegen de regels. En het was niet eerlijk, want ik woon en werk in het dorp — iets wat anderen niet kunnen. Blijkbaar was ik, zonder het te beseffen, een rebel geworden. Niet omdat ik grenzen wilde overschrijden, maar omdat ik even koos voor het hart in plaats van het protocol. Voor verbinding in plaats van gelijkheid op papier.
 
Deze ervaring liet mij nadenken over de zorg. Over hoe regels nodig zijn, maar soms ook botsen met waar het écht om draait. Want voor die mevrouw was Karel geen regeloverschrijding. Hij was een lichtpuntje. Een herinnering. Een moment van gezien worden.
 
Als dat rebellie is, dan draag ik die titel met liefde. Want de zorg kan best wat meer menselijkheid gebruiken. En af en toe een teckel 🐾

Ook komen wij regelmatig inspirende voorbeelden op Linkedin tegen. Lees bijvoorbeeld het verhaal van Arenda:

Wat is jouw rebelse actie?

Uit ervaring van Eline en Simone komt naar voren dat zo’n 70% van alle rebellenacties onder de radar blijft. Wij willen daar verandering in brengen omdat wij geloven dat er alleen duurzame verbeteringen kunnen komen als er meer zicht komt op deze rebellenacties.

Deel daarom jouw rebelse actie met ons! Wij gaan natuurlijk vertrouwelijk om met alle rebellen acties die wij te horen krijgen!

Iedere maand delen Eline en Simone een rebellenactie in hun nieuwsbrief en reflecteren daar dan vervolgens op. Dat wil je niet missen! Lees ze hier.

Scroll to Top